Irlandzki charakter
Irlandczycy znajdują perwersyjne upodobanie w dowcipach, w których wyśmiewają sami siebie. Niektóre z nich wydrukowane są nawet na płóciennych ściereczkach sprzedawanych w sklepach z pamiątkami. To po części tłumaczy ów dziwny obyczaj - godząc się na stereotyp półgłówka, można zarobić, a przy tym pośmiać się z naiwnych, którym się opróżniło kieszeń. Właśnie dlatego sprytny przewodnik, snujący opowieści z zamierzchłych czasów, może tak oczarować turystów, że nawet najwięksi sceptycy sporo zapłacą za możliwość pocałowania kamienia z Blarney w hrabstwie Cork i będą przekonani, że uzyskują w ten sposób dar niezwykłej wymowy. Cóż, należałoby wiedzieć, że słowo blarney, wywodzące się z języka gaelickiego, oznacza "bajerowanie". Oczarować dają się miliony podróżników zakochujących się w Irlandii od pierwszego wejrzenia. Stare hasło reklamujące turystyczne walory kraju nie bez powodu obiecuje Cead Mile Failte, czyli "sto tysięcy powitań", jako że ludzie mają tutaj wspaniały dar okazywania bliźnim niewymuszonej życzliwości. Kraj pielęgnuje wartości wiejskie - kiedy w 1921 r. odzyskał niepodległość spod zwierzchności Wielkiej Brytanii, wybito monety, na których widniały nie portrety bohaterów narodowych czy władców, lecz świnie, kury, zające i łososie.